Go vote!

Eg berre måtte. Det er tidleg ein søndagsmorgon, og eg er slett ikkje sikker på om klokka er 0659 eller 0759. Det er tidleg i alle fall..

Takk til bloggarguru Jill Walker Trettberg for tipset!

Go vote!

Eg er ein av dei. Ein av dei som heng seg opp i ting folk flest aldri kunne tenkje seg å tenkje på ein gong. Eg er ein nerd. Ein usability-nerd. Han som rakkar ned på innpakkinga. Ikkje bodskapen. Som regel held bodskapen vatn. I alle fall om ein ser pragmatisk på det.

Carl Ivar Hagen sin bodskap held vatn. For Carl Ivar Hagen. Og alle veljarane hans. Dei den var mynta på. Men eg er ein sånn som tek føre meg innpakkinga. Det er eg som reagerer på at bodskapen vert framførd i grilldress. Eller frå ein solstol frå den norske klubben på Costa Del Sol. Eller via faks til journalistar som ventar på faks.

(Arrrgh!! Snerr!!zzxx¤%&/##»!!!!!…zzzz)

Her ein dag fekk eg ei utfordring. Eller, det vil seie eg OG Sogndal kommune fekk ei utfordring. Og mi utfordring kunne ikkje løysast utan at kommunen først løyste si utfordring.

Saka er som følgjer: Eg hadde behov for å føreta ei korrigering av eit tidlegare dokument utskrive av fastlegen min. Berre ein bit av ei kake, tenkte eg. Eg skriv ein epost til fastlegen. La oss no tenkje oss at fastlegen min heiter Finn Fastlegekalvik.

Jau. Det mest naturlege var sjølvsagt å oppsøkje heimesida til legen. Altså, tenkte eg, heimesida til Sogndal kommune. Eg finn sikkert Finn Fastlegekalvik der. www.sogndal.kommune.no

Framsida: Skal vi sjå. Kvar kan eg finne info om legen min? Lege, legesenter, fastlege, helsesenter, helse, lækjar, lækjarteneste, lækjarsenter…naaaii, inga verdas ting. Men vent litt! Der, i den overbelinka venstremargen, kanskje? Der står det mellom anna Framsida, Om Sogndal, Kultur, Ungdom…det står Politisk informasjon, det står litt av kvart. – Men Hey! Tenester og skjema, kan det vere Tenester og skjema? Eg prøver. Og kjem til Tenester og skjema.

Vel møtt til Tenester og skjema. Det er berre å leite vidare. Lukke til.

Kan det vere Skjema, Kultur, Plan og Næring eller Kommunalteknikk? Nei, sjølvsagt ikkje. Men der er han!!

Hei Helse, eg har leita etter deg. Kan eg vær så vennleg få klikke på deg?

Takk og lov – eg nærmar meg. Men først må eg avgjere om eg treng Foreldre- og fødselsførebuande kurs, eller kanskje berre Habilitering, rehabilitering og individuell plan? (Eg er ferdig med førstnemnde. Men sistnemnde, kanskje?)

Men eg finn han jo til slutt. Ikkje Fastlegekalvik, men Legetenesta.

På Legetenesta har dei brukt 233 ord for å få fram bodskapen sin om at det er sju fastlegar og at dei kan nåast på desse to telefonnummera og at du finn dei her på denne adressa. (Og litt anna pjatt som alle som i utgangspunktet har klart å kome seg til denne sida uansett kan finne fram sjølv.)

EG VIL BERRE SENDE EIN EPOST TIL FASTLEGEN MIN!!!!!! EG TRENG IKKJE SNAKKE MED HAN!!! EG TRENG IKKJE STÅ I TRETTI MINUTT TELEFONKØ OG HØYRE PÅ FüR ELISE MED RICHARD CLAYDEMAN OPPATT OG OPPATT!!! EG TRENG IKKJE DET!!! HAN KAN SJÅ PÅ DET NÅR HAN FÅR TIIIIID!!!
(KAN NOKON HØYYYRE MEG!!!???)

Heldigvis, får eg seie, har eg ein uvane med å bevege peikefingeren over hjulet på datamusa. Så også denne gongen. Og bra er det, for eg oppdagar plutseleg ei epostadresse litt lenger nede på Legetenesta -sida. (Jaudå, eg såg den der vertikale scroll-meg-stripa, men eg såg ho ikkje likevel – eg såg ikkje sida for berre ord).

Kontaktinformasjon for Tenesteeining Helse:
Postmottak@sogndal.kommune.no

(Arrrgh!! Snerr!!zzxx¤%&(/##»!!!!!…zzzz)

Og så trudde du at historia var over, lang nok som den er allereie? Å, nei du. Les vidare om du gidd.

For lenger nede (vi er framleis på Legetenesta ) kan den kjære kommunen opplyse om endå ei epostadresse: Nemleg epostadressa til Tenesteleiar Helse.

No er eg ikkje så sint lenger. No set eg meg berre ned og skriv. Eg tippar; kan det vere slik at adressa til fastlegen min har ei form som dette: førenamn.etternamn@sogndal.kommune.no? Eg tykkjer sjølv at dette må vere eit godt stykkje logisk arbeid. Så eg prøver Finn.Fastlegekalvik@sogndal.kommune.no

Delivery failure: Finner ikke brukeren Finn.Fastlegekalvik@……

Siste utveg: Tenesteleiar Helse. Ho må då for (Arrrgh!! Snerr!!zzxx¤%&(/##»!!!!!…zzzz) kunne vidareformidle ønskjet mitt om å få kontakt med fastlegen min? Eg sender ein mail.

Etter ei lita veke kjem det svar. Ikkje frå Tenesteleiar Helse, men frå ein mystisk person som skjuler seg bak namnet Sogndal Legesenter:
______________________________________________________________________________
Til Jan-Erik Kvåle

E-post til Sogndal legesenter og legene her skal sendast til legekontoret@sogndal.nhn.no.

Finn Fastlegekalvik har forøvrig eit års studiepermisjon no, og Leif Littfastlege har teke over pasientlista hans i denne perioden.

Venleg helsing
Sogndal legesenter
______________________________________________________________________________

Sukk.

Eg resignerer og blir likesæl. Så finn eg fram den blå boka om nettskriving og les litt om kvifor ein ikkje skal bruke så mange ord når ein skriv for nett. Og at ein absolutt bør unngå for mykje Kursiv. Og at ein for all del må kutte the crap og kome til saka. Og at det beste ville vore om alle nettsider var midtstillte.

Dette er ei sann historie. Om Pål. Ein habil småbarnspappa. Pål er svært ofte på tur, og planlegg turane sine godt. Denne gongen gjekk ikkje alt etter planen. Det skar seg sopass at han fann det tvingande naudsynt å sende ein epost til Statoil Norge.

Les sjølv:
(etter avtale med Pål)

———— Opprinnelig melding —-———
Emne: koppen min
Dato: Mon, 24 Mar 2008 22:28:05 +0100
Fra: Pål Iversen <paaliversen@XXXXXX
Til: dhportalen@statoil.com

Hei.
Før påske hadde jeg en kjedelig opplevelse. Dessverre var Statoilkoppen min en sentral deltaker.Jeg er en fornøyd eier av gullmastercardkortet til Statoil, og har nærmeste stasjon rett opp bakken her. Jeg er godt frokostklubb-medlem og
har vært det i mange år og kilometer. Men hør:

Palmelørdag skulle jeg og mine to gutter (på 2 og 4 år) en tur til Måsaviki, en flott avsidesliggende bukt med fin formiddagssol. Planen var å svippe innom Statoil å ta med en kopp kaffe, så jeg kunne supe på i bilen på tur ned. Nykoppen (2008) var med. Mens pappan (jeg) ordner sekk og turmat, og pakker inn i vår nye Avensis som vi kjøpte rett før
jul, går guttenene påkledd og klar omkring på tomta og venter. Når alt er i bilen, åpner jeg bakdøra til fireåringen sin stol, slik at han kan sette seg inn å vente på fastspenning, så løfter jeg to-åringen inn i sin stol. Toåringen er noen meter unna, så fireåringen smetter inn og setter seg til rette. Når jeg har spent fast toåringen kjenner jeg ei ekkel og umiskjennelig lukt. Det er egentlig ikke ei lukt, men ei stank. Og på bakryggen av stolsetet har fireåringen sine støvler pent satt et
fotspor i størrelse 27 – med kattebæsj – på stolen. I min nye bil.
Jeg ble kraftig irritert. Da det ikke var katter i nærheten, gikk en litt for stor del av bannskapen utover fireåringen og hans valg av hvor man plasserer føttene a) FØR man setter seg inn i nybilen og b) hvor støvelen skal være NÅR man har satt seg inn i bilen. Det var ikke verre enn at han må tåle det, og vi fikk ordnet kattesølet med støvler springen på vaskerommet og en klut og klorin i bilen. Det gikk seg til, og vi var på ny klar for avreise. Kaffetørsten var blitt adskillig større i løpet av de siste fem minuttene, og jeg var forøyd da jeg parkerte på Statoil. Jeg skulle nett fylle tanken. Jeg planla det så godt
at jeg henta kaffen først, og skulle la den avkjøle seg på taket mens jeg fylte.

Irritasjonen over katter og deres plassering av etterlatenskaper, samt ironien i at det skal komme kattebæsj inni bilen, hadde ikke helt lagt seg innafor topplokket, så etter å ha dradd kortet inne, satte jeg meg i bilen og kjørte. JEg hadde glemt hele koppen. I det jeg svingte ut på riksveien, registrerte jeg noe skramling bak bilen, og jeg tenkte det var en brusboks eller noe, men rakk å tenke at det var også litt rart, for jeg hadde ikke sett den på veien. Sekundet etter slår det meg hva
det var som skramla. Koppen.

Jeg snudde bilen, kjørte tilbake for å plukke med meg koppen og få den skylt og klar til ny påfylling på stasjonen. Da jeg fant koppen, var den påkjørt og ikke lenger myntet på drikking. Jeg var fortsatt kaffetørst, men nå hadde irritasjonen lagt seg, og godt over i en resignasjonsfase. Jeg fikk kaffe i et blått pappkrus av stasjonseieren, og kjørte til Måsaviki og hadde en fin dag med guttene.

Men jeg er fri for 2008-kopp. Er det mulig å få en ny kopp, tror dere? Jeg synes ikke jeg skal lastes for at jeg ikke har min kopp lengre.

Tusen takk, og ha en fin dag.

Hilsen
Pål Iversen